هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر الگودهی خودکنترلی یعنی ارائه الگو به یادگیرنده در زمان هایی است که خود او درخواست کند، بر یادگیری یک تکلیف زمان بندی متوالی بود. در این آزمایش 24 آزمودنی راست دست (12 پسر و 12 دختر، 19 تا 20 ساله) به صورت داوطلبانه انتخاب و از لحاظ نوع الگودهی به دو گروه خودکنترلی و جفت شده تقسیم شدند. تکلیف حرکت در مسیر از قبل مشخص شده با فشردن کلیدهای 1، 4، 5 و 8 دستگاه زمان بندی متوالی با حفظ زمان بندی مطلق معین بود. افراد گروه خودکنترلی هر زمان که درخواست ارائه الگو می کردند، الگودهی می شدند، در حالی که گروه دیگر با گروه خودکنترلی جفت شده بود. آزمایش شامل مراحل اکتساب، یادداری و انتقال بود. برای سنجش دقت عملکرد از خطای زمان بندی مطلق استفاده شد. نتایج تحلیل واریانس عاملی مرحله اکتساب نشان داد هر چند کاهش معناداری در خطای زمان بندی مطلق دو گروه الگودهی خودکنترلی و جفت شده رخ داد (P>0.05)، ولی بین تغییرات ایجادشده در دو گروه طی این دوره، تفاوت معناداری وجود نداشت (P<0.05). نتایج آزمون یادداری نیز اختلاف معناداری را بین دو گروه نشان نداد (P>0.05). اما در آزمون انتقال گروه خودکنترلی به صورت معناداری خطای کمتری داشت (P>0.05). نتایج نشان داد تاثیرات سودمند تکنیک خودکنترلی به خوبی به حوزه الگودهی قابل تعمیم است و موجب مطابقت بیشتر شرایط تمرین با نیازهای اطلاعاتی نوآموزان می شود.

از جمله مداخلات روان شناختی موثر بر بهبود و موفقیت عملکرد حرکتی و ورزشی افراد، خودگفتاری است. لذا، تحقیق حاضر، با هدف بررسی اثربخشی خودگفتاری انگیزشی بر اجرای تکلیف ثانویه (زمان واکنش افتراقی)، انجام شد. از میان 160 دانشجوی کارشناسی تربیت بدنی دانشگاه تهران، 30 نفر در این پژوهش مشارکت داشتند که به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. مداخله، دو بار در روز و به مدت یک دقیقه انجام گرفت. گروه تحت مداخله در مرتبه اول تکلیف اولیه راه رفتن روی تردمیل را با سرعتی آهسته انجام دادند، در حالی که تکلیف ثانویه (زمان واکنش افتراقی) را در 10 کوشش انجام دادند. مرتبه دوم نیز به همین صورت برگزار شد، با این تفاوت که گروه تحت مداخله 15 ثانیه قبل از اجرای تکلیف ثانویه، خودگفتاری انگیزشی را برای خود اعلام کرد و گروه کنترل بدون هیچ مداخله ای آزمون را اجرا کرد. نتایج t همبسته در گروه تحت مداخله نشان داد که خودگفتاری انگیزشی به کاهش معنادار زمان واکنش افتراقی منجر شد (P=0.001). همچنین نتایج یو مان - ویتنی در پس آزمون نشان داد که زمان واکنش گروه تحت مداخله خودگفتاری به طور معناداری نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (P=0.002).

زمان واکنش (RT) عاملی بسیار مهم در اجرای ماهرانه است. یکی از عوامل اثرگذار بر RT پیش نشانه است. نتایج تحقیقات انجام شده در مورد این عامل، نشان داده است RT به صورت تابعی از میزان اطلاعات پیش نشانه کاهش می یابد. ولی اکثر این تحقیقات بر روی تکالیف هدف گیری انجام شده است. تحقیق حاضر به منظور آزمودن این فرضیه که RT در یک تکلیف تولید نیرو، تابعی از تعداد پارامترهای پیش نشانه شده است، انجام شد. یک طرح تحقیق 3 عاملی آمیخته بر روی 16 (8 مرد و 8 زن) دانشجوی داوطلب، غیر ورزشکار و راست دست در دامنه سنی 20 تا 25 سال اجرا شد. آزمودنی ها طی پنج جلسه در روزهای متوالی در مجموع 2400 کوشش (هر جلسه چهار دسته 120 کوششی) را با استفاده از دستگاه پیش نشانه کردن پارامتر، در وضعیت های دارای تعداد پیش نشانه مختلف (3-0) انجام دادند. تکلیف مورد نظر مستلزم تولید نیروی ایزومتریکی معین (3 یا 6 کیلوگرم) به سمت داخل یا خارج و با اندام فوقانی راست یا چپ با حداکثر سرعت و دقت ممکن پس از ارایه پیش نشانه و محرک بود.RT  آزمودنی ها در سطوح مختلف متغیر مستقل با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس 3 عاملی (تعداد پارامترهای پیش نشانه شده × جنس × جلسه) با سنجش های مکرر 2 عامل تعداد پارامترهای پیش نشانه شده و جلسه (روز) تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد با افزایش تعداد پارامترهای پیش نشانه شده RT به طور معنی داری کاهش یافت(P<0.05) . اثر اصلی جنس و جلسه معنی دار نبود (P>0.05)، ولی کلیه اثرهای متقابل معنی دار بود (P<0.05).

زمان واکنش (RT) عاملی بسیار مهم در اجرای ماهرانه است. یکی از عاملهای اثرگذار بر RT "پیش نشانه" است. نتایج تحقیقات انجام شده در مورد این عامل، مبین ارتباط بین RT افراد طبیعی با تعداد و نوع پارامترهای پیش نشانه شده اند. ولی بیشتر این تحقیقات روی تکالیف هدفگیری انجام شده اند. بنابراین، تحقیق حاضر به منظور آزمودن اثر نوع پارامتر پیش نشانه شده بر RT، در یک تکلیف تولید نیرو انجام و طرح تحقیق سه عاملی آمیخته، بر روی 16 (هشت مرد و هشت زن) دانشجوی داوطلب، غیر ورزشکار و راست دست در دامنه سنی 20 تا 25 ساله اجرا شد. آزمودنیها در پنج جلسه متوالی، مجموعا 2400 کوشش (هر جلسه چهار دسته 120 کوششی) را با استفاده از دستگاه پیش نشانه کردن پارامتر، با وضعیت های متفاوت پیش نشانه انجام دادند. تکلیف مورد نظر، مستلزم تولید نیروی ایزومتریکی معین (3 یا 6 (kg به سمت داخل یا خارج و با اندام فوقانی راست یا چپ با حداکثر سرعت و دقت ممکن پس از رائه پیش نشانه و محرک بود.RT  آزمودنیها در سطوح متفاوت متغیر مستقل با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس سه عاملی (نوع پارامتر پیش نشانه شده×جنس×جلسه) با سنجشهای مکرر دو عامل نوع پارامتر پیش نشانه شده و جلسه، تجزیه تحلیل شد. طبق نتایج، اثر اصلی نوع پارامتر پیش نشانه شده و جلسه معنادار (P<0.05)، ولی اثر اصلی جنس و اثر متقابل نوع پارامتر و جنس غیر معنادار بود (P>0.05).

مقدمه: محدودیت شناختی در یادگیری افراد سندرم داون اثر گذار است. علاوه بر این عملکرد حرکتی نامناسب و پایین بودن تون عضلانی از جمله عوامل اصلی اختلال کنترل قامت و بی ثباتی راه رفتن در سندرم داون است. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر تکلیف ثانویه شناختی بر زمان مرحله استانس گام برداری افراد سندرم داون بود. مواد و روش ها: 20 پسر دارای سندرم داون با میانگین سنی 2/28 ± 11/50 از انجمن سندرم داون رشت، بندرانزلی و لاهیجان استان گیلان ایران در این تحقیق شرکت داشتند. شرکت کنندگان دو تکلیف شناختی متفاوت را حین راه رفتن بر روی دستگاه فوت مدیسنس اجرا کردند و زمان مرحله استانس آن ها اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج به دست آمده تفاوت معناداری در مرحله برخورد پاشنه بین عوامل درون گروهی در پای راست و چپ نشان نداد. درحالی که در مرحله برخورد کف پا، مرحله میانی، جدا شدن پاشنه و جدا شدن پنجه استانس گام برداری نتایج به دست آمده بیان گر تفاوت معناداری بین عوامل درون گروهی برای پای چپ و راست بود. بنابراین یک تفاوت معناداری بین عوامل درون گروهی در پای چپ و راست مشاهده شد. نتیجه گیری: داده های به دست آمده نشان داد که سنجش مرحله استانس گام برداری در افراد سندرم داون می تواند در جهت ارزیابی کارکرد حرکتی کودکان سندرم داون مورد استفاده قرار گیرد.

تحقیق حاضر به منظور مقایسه اثر انواع تمرین بار شناختی بر زمان و دقت تکلیف حرکت هماهنگی دودستی انجام گرفت. به این منظور 60 آزمودنی از بین دانشجویان ورزشکار دانشگاه شیراز داوطلبانه انتخاب شدند و به طور تصادفی ساده در چهار گروه 15 نفری قرار گرفتند. گروه ها شامل تکلیف بار شناختی کم (شمارش اعداد)، تکلیف بار شناختی متوسط (تکلیف ادراکی- حرکتی شامل واکنش پا) و گروه تکلیف بار شناختی زیاد (ادراکی حرکتی همراه با شنیداری) و گروه بی تمرین بودند. گروه های آزمایشی به مدت شش هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه شش بلوک دوازده کوششی تمرین کردند. آزمودنی ها قبل از شروع پروتکل و در پایان دوره تمرین، تکلیف هماهنگی دودستی را با استفاده از آزمون هماهنگی دودستی دستگاه وی ینا با اعتبار 0.71 تا 0.84 و پایانی 0.85 تا 0.96 انجام دادند. سپس نتایج زمان کلی حرکت و درصد خطای آزمودنی که در تکلیف هماهنگی دودستی بیانگر تخصیص توجه است، تجزیه و تحلیل شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آماری تی وابسته و تحلیل واریانس یکطرفه انجام شد. یافته ها نشان داد که تمرین بارشناختی زیاد بر دقت تکلیف هماهنگی دودستی اثر می گذارد، ولی در عامل زمان کلی، بین گروه ها نسبت به گروه کنترل اختلاف معناداری دیده نشد (a=0.05). بر اساس یافته های این تحقیق، در فعالیت هایی که نیازمند تخصیص توجه اند، چنانچه تمرین با بار شناختی زیاد انجام گیرد، ممکن است ظرفیت توجه تغییر یافته و در مهارت های نیازمند توجه به واسطه تغییر ظرفیت، مهارت از بعد پردازش اطلاعات گسترش پیدا کند.

زمینه و هدف: تکلیف نامیدن تصویر شیوه ای متداول جهت ارزیابی و درمان اختلالات زبانی در کودکان محسوب می شود. مدت زمان نامیدن تصویر در کودکان طبیعی معیاری مناسب جهت مقایسه این مهارت در کودکان دچار انواع اختلالات زبانی است. هدف از این پژوهش، تعیین مدت زمان پاسخ دهی در تکلیف نامیدن تصاویر اسامی در کودکان طبیعی 4 ساله و مقایسه این مقدار در دو جنس بود. روش بررسی: این پژوهش، یک مطالعه توصیفی و از نوع مقطعی می باشد. در این مطالعه 61 کودک 4 ساله مهدکودک های شهر اصفهان به صورت تصادفی انتخاب شدند. با استفاده از نرم افزار DMDX برای هر کدام از نمونه ها مدت زمان پاسخ دهی به تصویر محاسبه شد. نمونه ها همه یک زبانه و سالم بودند. ابزار پژوهش 15 تصویر از تصاویر آشنا و دو هجایی بود. کودک باید به محض نمایش تصویر بر روی صفحه کامپیوتر آن تصویر را می نامید. از نرم افزار SPSS برای تجزیه و تحلیل استفاده شد.یافته ها: میانگین کل مدت زمان پاسخ دهی 1682.95 محاسبه شده است و میانگین مدت زمان پاسخ دهی در پسران 1656.5 و میانگین مدت زمان پاسخ دهی در دختران1709.4   / Pvalue=56 ومی باشد که نشان می دهد که میانگین مدت زمان پاسخ دهی در دختر و پسر تفاوت معناداری ندارد.نتیجه گیری: کودکان 4 ساله طبیعی در نامیدن تصاویر کلمات دو هجایی به طور میانگین سرعتی معادل 1682.95 دارند که این میزان در دختران و پسران تقریبا" با هم برابر است.